L’intelligenza artefeciale
L’intelligenza artefeciale È nu s’tremiènte che me fa paure vis’te ca depènde quala mane u tè e ije di mane di quis’tu ses’téme maleditte che, ùesanne banche e multenazionale, prèdeche nu dije vritte, cremenale che ze chiame dénare, nen me fide. Ėje vis’te, pe télévisióne, pepàtte, che chiàmene robot, camenà sbràvanduse énnanze è na fémméne, n’àvete fatejà ‘ngòpp’è nu nas’tre, cóme pe fàrce capì qualu munne ce s’tanne preparanne, nu desas’tre. Nu mùnne dóve na persòne ne è chiù niènte, ma sule nu s’tremiènte nmane è nu robot che nen chiagne, nen rire, n’éngepólle, nen té sentemète, nen sà che è amòre, vis’te ca nen fà fije e ni tè da campà, nen sà parlà, cantà e manche èllecquà. Nu màchenareje sènza pèlle e sènza vène che, s’ù tuócche sótt’u sòle, t’èbbruce; quande chióve, t’ébbiènne; se ‘hiòccche, t’égghiécce. Na babelòneje, proprie na babelòneje che nen te fa capì dóve ze và éffenì. Ije pènze ca è rrèvate u tiémbe de fa caccóse: prima cóse, cancellà quis’tu ses’téme illiberale; ...
