U lunareje (poesia)
U LENAREJiE M ó che l’ànne bisès’te ze n’è sciùte nge rès’te che da penzà é l’anne nuove com’é n’anne de pace e de speranze ògne menute che ze n’è Jute. N’anne d ó ve i sòlde sò mbòrtande se te fanne cambà che na bb ó na salute cù magnà èjute. U magnà de sèmbe che chis’ti terre antiche, Abbrùzze e Melise, te mettén’é tàvele sèmbe che nu sòrrise. Ròbbe sèmplece maie chemblecate siie ca vè da mendagne o da chianure, da u mare di trabucche o da i cuelline llemenate da lune. Schepèce o zafférane che nu...